Domina

Nie mogę w tym przypadku z pełną odpowiedzialnością napisać, że domina to „niemiecki klasyk”. Klasyk owszem, ale co najwyżej frankoński. To piękne czerwone wino jest wręcz idealne dla tych, którzy rozpoczynają swoją przygodę z trunkami w kolorze czerwieni. Miękkie, okrągłe, pięknie owocowe, a w zależności od stylu nieco bardziej złożone i taniczne, sprawia wiele przyjemności nawet początkującym amatorom wina.

Dla bardziej wyrobionych jest znakomitym doświadczeniem, a dla koneserów – nieskomplikowanym szczepem z ograniczeniami, ale jednak z pewnego rodzaju szlachetnością. Znakomici  frankońscy winiarze zawsze wspominają w  pierwszej kolejności o spätburgunderze (zachwalając przymioty szczepu), ale dominie nie odmówią. Zresztą czy można oprzeć się takim oto zalotom?

„Ciemnoczerwony kolor z owocowo-korzennym aromatem jeżyn, dzikich jagód, zielonego pieprzu i nut dymnego tytoniu. W smaku chłodne i  prostolinijne, bardzo złożone i głębokie, z napiętą i chwytliwą strukturą tanin” (opis znaczącego producenta z Frankonii z winnicy zamku Lisberg).

Ta odmiana winorośli, nazwana od łacińskiego słowa oznaczającego damę lub panią, jest krzyżówką blauer portugieser i pinot noir. Peter Morio i Bernhard Husfeld wyhodowali szczep w 1927 roku, a na ostateczne zatwierdzenie  „dama” czekała aż do w 1974 r.  Od tego czasu była sadzona na skromną skalę, tak że obecnie uprawia się ją tylko na około 400 hektarach, z czego większość we Frankonii, gdzie znajduje optymalne warunki wzrostu (klimat i podłoże).

Domina wyróżnia się szczególnie odpornością na choroby winorośli i wirusy, dzięki czemu w dobrych latach daje znakomite plony. W charakterze bardziej przypomina pinot noir niż blauer portugieser. Nie może jednak osiągnąć finezji i głębi spätburgundera, ale ma gęsty, intensywny i niemal matowy kolor. Dzięki wyraźnym owocom wiśniowo-jagodowym i dobrej strukturze tanin nadaje się również do starzenia i dojrzewania w beczkach barrique. Jest też  wykorzystywana do kupaży – nie tylko, by podkręcić barwę wina, ale jego  strukturę, moc i pełnię.

Niektórzy winiarze produkują z tego szczepu wina o lekkiej, resztkowej słodyczy, łatwe w piciu nawet w gorące lipcowe wieczory, ale nie pozbawione szlachetności.

Taniczne wina dojrzewające w małych nieco ponad 200-litrowych beczkach (barrique) lub dużych drewnianych beczkach (eichenfass) są często podawane do wszelkiego rodzaju dań z dziczyzny lub obfitych uczt z pieczeniami i knedlami.

Z czystym sumieniem możemy przyznać, że członkowie stowarzyszenia mają do Pani Dominy słabość i się tego nie wstydzą.

Podsumowując:

• Nowa mieszanka Petera Morio (1927 r.) z odmian blauer portugieser x pinot noir.
• Średniopóźne dojrzewanie
• Aromat: wiśnia, śliwka, jeżyna i jagoda
• Lubi podłoże wapiennomuszlowe