Schwarzriezling

Mimo że skórki jagody tej odmiany są czerwone to schwarzriesling jest  najbardziej „niezdecydowaną”winoroślą burgundzką. Można z niej zrobić wino czerwone lub białe. Nadaje się także do kupażowania win tradycyjną metodą szampańską. Jest  bowiem znakomitym dodatkiem lub nawet samodzielnym składnikiem win z naturalnymi bąbelkami. W Niemczech dosyć popularny schwarzriesling to nic innego jak… pinot meunier.

W porównaniu do spätburgundera schwarzriesling ma mniejsze wymagania co do lokalizacji i gleby. Ta nieskomplikowana odmiana dobrze rośnie na żyznych glebach lessowo-gliniastych. Dzięki późnemu wybijaniu pędów nie jest szczególnie narażona na majowe przymrozki. Plony i waga moszczu są na średnim poziomie, co oznacza, że zbiory odpowiadają stosunkowo niskim plonom spätburgundera, ale waga moszczu nie osiąga tej samej jakości. W normalnych latach udaje się osiągnąć 70 do 80 stopni Oechsle, przy czym poziom kwasowości bywa stosunkowo niski.

Nazwa szczepu może wprowadzać w błąd, bo jedyne, co łączy riesling ze schwarzrieslingiem to późny okres dojrzewania i kształt owoców. Pochodzący z Burgundii szczep, a rozpowszechniony w Alzacji i Szampanii, jest częstym partnerem szampana, zwłaszcza we Francji, gdzie jest winifikowany na biało. W Niemczech uprawa schwarzrieslinga, znanego również jako müllerrebe, jest w dużej mierze ograniczona do Würtembergii. Niemniej jednak zajmuje nieco poniżej dwóch procent niemieckich winnic. W 2022 roku  prawie 1700 hektarów zostało obsadzonych tą odmianą winorośli, z czego ponad 1200 ha znajdowało się w Wirtembergii. Winorośl  można spotkać też w północnej Badenii, Palatynacie, Hesji Nadreńskiej i Frankonii.

Uprawa i smak

Wina schwarzriesling mają kolor rubinowy do ceglastoczerwonego, owocowy aromat podobny do spätburgundera i delikatne ciało. Winifikowane są zarówno na wina wytrawne, jak i owocowe. W ofercie dominują wina jakościowe, ale są również Kabinett i Spätlese. Mocniejsze wersje schwarzrieslinga doskonale komponują się z daniami mięsnymi z wieprzowiny lub jagnięciny, a także z łagodnymi serami.

Historia

Jego przodków można znaleźć w Burgundii. Jest on mutacją niebieskiego spätburgundera (blauer spätburgunder), którą uprawia się już od wieków. Niemieckim synonimem schwarzrieslinga jest müllerrebe. Nazwa „müllrebe” (Müller – młynarz) wzięła się od białych włosków rosnących na liściach i łodygach winorośli, które przez to wyglądają, jakby był na nich mączny nalot.  Winiarze w Heilbronn i Weinsberg ulepszyli „młynarza”, a tym samym przyczynili się do jego rozprzestrzenienia.

Podsumowując:

• Niskie wymagania glebowe i siedliskowe
• Późne pączkowanie, późne dojrzewanie
• Smak: porzeczki, wiśnie, maliny, jeżyny
• Jeśli zatem z nieznanych przyczyn nie rozpocząłeś przygody z czerwonym winem, kieliszek schwarzrieslinga może stać się pierwszym aktem wtajemniczenia