Grauburgunder

Grauburgunder daje wysokie plony oraz pozwala uzyskać, jeżeli jest to pożądane, wysoką wagę moszczu.

Dzięki temu, że budowa grona jest ścisła, odmiana ta jest bardziej podatna na pleśń szlachetną, niezbędną do uzyskania szlachetnych win słodkich. Odmiana ma wysoką odporność na choroby oraz mróz. Udaje się szczególnie dobrze na winnicach tarasowych o podłożu lessowym, ale także na glebach wapiennych oraz na kamienistym gruncie. Gleby gliniaste są dla niej mniej odpowiednie. Często i z powodzeniem stosowane są zabiegi redukcji plonu oraz przerzedzania gron.

Grauburgundery można dziś znaleźć nie tylko w Europie Środkowej, ale przede wszystkim w Australii i Nowej Zelandii. W Niemczech pinot gris znów zyskuje na znaczeniu. W 2022 roku ponad osiem tysięcy hektarów (8094 ha), czyli nieco poniżej 8 proc. niemieckich winnic, zostało obsadzonych tą odmianą. Niegdyś określano grauburgundera przeważnie synonimem ruländer. Odnosiło się to jednak do słodkich i treściwych win, podczas gdy mianem grauer burgunder określa się przeważnie wina wytrawne. Zwłaszcza badeńscy winiarze przykładają szczególną wagę do tej odmiany, uprawiając ją na ponad 14 proc. powierzchni swoich winnic, co daje około 2363 ha. W Palatynacie oraz Hesji Nadreńskiej uprawia się tę odmianę na ponad 1200 ha, a w regionie Nahe na około 385 ha.

Winifikacja i smak

Młody, lekki, wytrawny bądź półwytrawny grauburgunder to dobre wino na lato. Wytrawne wina klasy Kabinett oraz Spätlese pasują dobrze do owoców morza, wyrazistych ryb morskich, makaronów, jagnięciny, młodej dziczyzny oraz dzikiego ptactwa, a także do dojrzałych serów miękkich. Wina winifikowane w małych beczkach dębowych komponują się z intensywnymi potrawami z jagnięciny oraz lekkimi daniami z dziczyzny, np. z ptactwa dzikiego lub sarniny. Owocowo-słodkie wina klasy Spätlese bądź też szlachetnie słodkie klasy Auslese pasują szczególnie dobrze do tłustych serów pleśniowych oraz do deserów z miodem, migdałami czy marcepanem.

Grauburgundery często winifikowane są w zbiornikach ze stali szlachetnej, w dużych beczkach drewnianych, ale także i w małych beczkach typu barrique z zastosowaniem fermentacji malolaktycznej (mlekowo-jabłkowej z reguły następującej po alkoholowej – kwas jabłkowy w winie przekształcany jest w kwas mlekowy i dwutlenek węgla, pod wpływem bakterii mlekopolowych).

Grauburgundery to przeważnie wina wytrawne, średnio zbudowane i o podkreślonej kwasowości, podczas gdy ruländer daje często treściwe wina o wyraźnej słodyczy. W zależności od metody winifikacji oraz od klasy, wina mają barwę bladożółtą, złocisto-żółtą aż do bursztynowej. Z grauburgunderami kojarzone są przeważnie aromaty zielonych orzechów, migdałów, świeżego masła, a także aromaty owocowe: gruszki, owoców suszonych oraz rodzynek, ananasa i owoców cytrusowych. Oprócz tego występują także nuty warzywne przypominające zieloną fasolkę czy świeżą paprykę.

Historia

Pionot gris zawędrował z Burgundii do Szwajcarii i na Węgry, a stamtąd prawdopodobnie na tereny obecnych Niemiec w XIV wieku. Francuska nazwa Pinot pochodzi od francuskiego pin  (sosna) i opisuje kształt winogron przypominający szyszki sosny. Synonimicznie używana nazwa ruländer pochodzi od kupca Johanna Rulanda, który w 1711 r. znalazł burgundzkie winorośle (nieznane mu) w ogrodzie w małym palatynackim miasteczku Speyer i rozmnożył je. Wysoka jakość tych win przekonała winiarzy już w XIX w. i z dumą nadali tej odmianie różne regionalne nazwy, które z czasem zniknęły.

Podsumowując:

• Mało podatna na choroby, mało wrażliwa na mróz
• Skórka jagód od czerwonej do czerwono-szarej
• Aromat: przypominający zielone orzechy, migdały, zieloną fasolkę, paprykę lub owocowe smaki przypominające gruszkę, suszone owoce, rodzynki, ananasa i owoce cytrusowe