Kerner

Oto kolejny członek rodziny rieslinga. Typowy dla Wirtembergii kerner.

Kerner lubi gleby, które nie są za mokre ani za suche. Długi okres dojrzewania aż do późnej jesieni pozwala na otrzymanie ciężaru moszczu większego niż w przypadku rieslinga. Jest odporny na zimno, ale jego uprawa jest pracochłonna. Ten szczep z żółto-zielonymi winogronami o grubej skórce jest niestety podatny na mączniaka. Ponadto przez kilka lat było widoczne wymieranie  kernera na skutek choroby wywołanej przez Arabis-Mosaic-Virus. Szczep daje dość systematyczne zbiory o ciężarze moszczu wystarczającym do zakwalifikowania win jako jakościowe.

Znaczenie

Na początku lat 70. XX wieku winiarze i konsumenci zaprzyjaźnili się z tą wyrazistą odmianą. Pierwsze szczepy pojawiły się w Palatynacie, skąd rozprzestrzeniły się na wszystkie regiony winiarskie w Niemczech. Kernera można znaleźć również za granicą, gdzie uprawia się go w celach doświadczalnych. Szczyt popularności kerner zyskał w 1992 roku, gdy powierzchnia jego upraw wynosiła 7826 hektarów. Od tamtej pory można zaobserwować tendencję spadkową. Obecnie (2022 r.) to ponad dwa tysiące hektarów (2032 ha) – większość w Hesji Nadreńskiej (606 ha) i Palatynacie (około 615 ha), a następnie w Wirtembergii, Mozeli, Nahe i Frankonii, ale w znacznie mniejszych ilościach.

Winifikacja i smak

Wyrazista kwasowość kernera idealnie sprawdza się w schorle, jak również jako soczyste wina domowe (Schoppenweine) – świetnie gaszą pragnienie. Wytrawne lub półwytrawne wina wyższej jakości dobrze komponują się z lekkimi i subtelnymi przystawkami, takimi jak terriny rybne lub warzywne, letnie sałatki, ryby, drób i cielęcina, potrawy ze szparagów oraz łagodne i dojrzewające sery. Owocowo słodkie wina Spätlese szczególnie dobrze pasują do deserów na bazie jabłek.

Kerner występuje we wszystkich klasach jakości aż do Auslese. Można go znaleźć zarówno jako pełne wino domowe (Schoppenwein), jak i Spätlese, a czasami także jako sekt, głównie w (ekstra) wytrawnym smaku. Kolorystycznie kerner oscyluje między jasnożółtym i słomkowożółtym. Bukiet jest trochę bardziej aromatyczny niż w przypadku rieslinga, jest kwaskowaty i owocowy (gruszka, konfitura pomarańczowa, zielone jabłko, porzeczka, morela, cukierki lodowe) czasami z lekką nutą gałki muszkatołowej.

Historia

Ojcem tego szczepu był w 1929 roku winiarz August Herold, który pracował w  Państwowym Zakładzie Naukowo-Doświadczalnym  Winorośli i Owoców (Staatliche Lehr-und Versuchsanstalt für Wein-und Obstbau) w Weinsberg.

Z tego powodu początkowo mówiono o „białym Heroldzie“. Dopiero z czasem nazwano szczep kernerem na cześć szwabskiego poety Justinusa Kernera, który żył w Weinsberg. Kerner zyskał we wszystkich regionach winiarskich na znaczeniu, szczególnie w Wirtembergii w okolicach Heilbronn, gdzie jego smak jest lekko owocowy. W 1969 r. szczep otrzymał patent ochronny.

Poza Niemcami kerner uprawiany jest w Tyrolu Południowym (Eisacktal – Valle Isarco) wokół Brixen, w Szwajcarii (18,5 ha, stan na 2007 r., źródło: Office fédéral de l’agriculture OFAG) oraz w RPA. W 1974 r. odkryto nową mutację kernera, nowy szczep kernling.

Podsumowując:

• Poeta z Weinsbergu i główny lekarz Justinus Kerner (1786-1862) nadał tej odmianie nazwę
• Skrzyżowanie trollingera x rieslinga
• Wytrzymała, odporna winorośl o długim okresie dojrzewania
• Aromatyczny i owocowy, przypominający jabłka, brzoskwinie i cukierki lodowe